Klimat Tatr

Klimat Tatr ma cechy klimatu wysokogórskiego strefy umiarkowanej. Występuje tu piętrowy układ stref klimatycznych. Średnie temperatury roczne wynoszą od około 6° C u podnóża Tatr do około -4° wysoko na szczytach. Klimat tatrzański cechuje również duża zmienność stanów pogody, zarówno pod względem ilości opadów jak i temperatury. Nie należy do rzadkości zmiana z ciepłej jesiennej pogody w surową zimę z wichurami i śnieżycami w ciągu kilku godzin. Tatrzańska pogoda jest trudna do przewidzenia, ale można w niej wyróżnić trzy zasadnicze cykle: słońce, potem wiatr (często Halny) i opad (deszczu lub śniegu). Czas trwania poszczególnych cykli jest różny i całkowicie od siebie niezależny. Najcieplejszym miesiącem jest lipiec i średnia temperatura w tym miesiącu dla Kasprowego wynosi 7,5 st. Natomiast najchłodniejszym miesiącem jest luty i średnia wynosi -8,5 st. Zima w Zakopanem trwa mniej więcej od końca listopada do końca marca, natomiast na wysokości Kasprowego od połowy października do początku maja. Lato w Tatrach jest krótkie i niezbyt pogodne i trwa od połowy czerwca do końca sierpnia. W Tatrach występują częste nawroty śniegu i chłodu w lecie. Na wysokości Kasprowego Wierchu pokrywa śnieżna może utworzyć się w każdym miesiącu.

Częstym zjawiskiem w klimacie Tatr są występujące inwersje temperatur, polegające na wzroście temperatury wraz z wysokością. Z inwersją mamy zwykle do czynienia przy pogodzie wyżowej i braku wiatru. Wtedy pod wieczór lub rano chłodne masy powietrza jako cięższe spływają w dół dolin natomiast na nasłonecznionych szczytach i zboczach górskich jest względnie ciepło.

Powszechnie występującym zjawiskiem w Tatrach jest powstawanie lokalnego wiatru fenowego, zwanego halnym. Jest to silny, ciepły i suchym wiatr wiejący z kierunku południowego i południowo-zachodniego. Może wystąpić on przez cały rok, ale najczęściej odnotowywany jest na wiosnę i jesień. Aby powstał konieczny jest układ niżowy na zachodzie i wyżowy na wschodzie. Osiąga on prędkość niejednokrotne przekraczającą 50 m/s. Jest on sprawcą odwilży, a niejednokrotnie przewraca on drzewa oraz spuszcza lawiny kamieniste i śnieżne. Oprócz halnego często wieje, również bardzo silny, Wiatr Orawski. Innymi zjawiskami meteorologicznymi, z którymi może zetknąć się w Tatrach turysta są Ognie Świętego Elma wyładowania elektryczne z metalowych części ekwipunku mogące wystąpić podczas silnego naelektryzowania powietrza przed burzą oraz Widmo Brockenu cień turysty na mgle lub chmurze, otoczony tęczową aureolą.

Jeśli chodzi o wiatry, to z reguły im wyżej tym mocniej wieje. Czasem kiedy spacerujemy po Zakopanem trudno uwierzyć, że wysoko w górach szaleje silna wichura, przy której trudno się często poruszać. Należy to wziąć pod uwagę przy doborze właściwego ubioru kiedy wybieramy się powyżej granicy lasów

W rejonie Tatr średnia suma opadów jest wyższa niż na nizinach. Największe opady występują w czerwcu i lipcu a najmniejsze w lutym. Duża część opadów rocznych występuje w postaci śniegu. W wyższych partiach górskich pokrywa śnieżna utrzymuje się przez 290 dni w roku. Granica wiecznego śniegu przebiega na wysokości 2200 m n.p.m. W Tatrach jednak nie tworzą się lodowce, gdyż wysokie szczyty tatrzańskie, są zbyt strome, żeby mógł się tam gromadzić śnieg.

Ciśnienie powietrza - maksymalna wartości sierpień - wrzesień, minimalna luty (na nizinach maksymalna styczeń, minimalna kwiecień).

Promieniowanie słoneczne - wysokie wartości na szczytach, dużo promieniowania ultrafioletowego.