Dolina Suchej Wody Gąsienicowej

System Doliny Suchej Wody Gąsienicowej jest największym systemem dolinnym, który leży całkowicie w polskiej części Tatr Wysokich i odpowiada kryteriom doliny walnej. Jego całkowita powierzchnia wynosi około 26km2, długość blisko 9km. W skład systemu wchodzi właściwa Dolina Suchej Wody Gąsienicowej, jej górna część czyli Dolina Gąsienicowa, oraz jedyna boczna odnoga systemu, czyli Dolina Pańszczyca. Dolina Pańszczyca leży w otoczeniu masywu Koszystej grzbietu z Granatami. Dolina Suchej Wody Gąsienicowej leży na pograniczu dwóch z trzech części Tatr i jest doliną oddzielającą po pn. stronie głównego grzbietu Tatry Wysokie od Tatr Zachodnich.

Przez Dolinę Suchej Wody przepływa potok zwany Suchą Wodą Gąsienicową, bądź Suchą Wodą. Wypływa z Zielonego Stawu Gąsienicowego, by po przebyciu całej doliny już poza granicami Tatrzańskiego Parku Narodowego, we wsi Małe Ciche, złączyć się z Filipczańskim Potokiem. Od tego miejsca nosi nazwę Cichowiańskiej Wody. W dolinie znajdują się dwa niewielkie jeziora - Toporowy Staw Wyżni i Niżni.

Dolina Suchej Wody należy do dolin polodowcowych. Zbudowana jest przede wszystkim z granitoidów oraz (w części Tatr Zachodnich) ze skał osadowych w typowym trzypiętrowym układzie. Część wyższa z bogatą rzeźba polodowcową, morenami, kotłami, nieckami jezior, mutonami oraz część dolna łagodnie obniżająca się w kierunku północnym, porośnięta kompleksami naturalnego boru świerkowego.

Położenie pomiędzy osadowymi skałami tworzącymi reglowe partie Tatr Zachodnich i krystalicznymi skałami tzw. Wyspy Goryczkowej z jednej strony, a granitami głównego trzonu Tatr Wysokich z drugiej powoduje, że dolina ma niezwykle urozmaicony krajobraz. Tworzą go zarówno kopulaste wzgórza, charakterystyczne dla Tatr Zachodnich, takie jak Kopa Magury, jak i ostrokształtna masywy o skalistych urwistych ścianach i postrzępionych graniach, stanowiące znaczną część Tatr Wysokich. Granicę między obiema częściami Tatr wyznacza koryto głównego cieku wodnego doliny.

W Dolinie (na Hali Gąsienicowej) w latach 1921 - 1925 zbudowano schronisko Murowaniec. Do niego poprowadzono w latach 1921 - 1923 utwardzoną drogę (zamkniętą dla samochodów, używaną m.in. do zaopatrzenia schroniska). Innymi zabudowaniami w Dolinie są: baza szkolenia taterników - "Betlejemka", leśniczówka TPN - "Księżówka", meteorologiczna stacja pomiarowa PAN, budynek strażników TPN "Gawra" oraz kilka szałasów pasterskich.